Jolijt.

Wat een vrolijkheid, wat lachten ze wat af…..En toen zag Kruin zijn kans schoon…midden in een enorme lachbui fluisterde hij…”Maar dan slaap je vannacht toch gewoon bij mij”. Twee minuten later stond Kruin met een┬ámonument van een ┬árekening in de sneeuw.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *